Wat helpt tegen verlatingsangst? 5 tips

27 Aug 2018

 

Het slaat weer toe.

 

Mijn geliefde is zijn huis aan het opruimen. Het huis is verkocht en moet opgeleverd worden. Ik heb hem al een aantal dagen niet gezien.

 

Ik sprak hem zojuist aan de telefoon. Hij klonk vermoeid. Kortaf. Een gesprek werd het niet.

 

‘Ik ga ophangen’, zei hij opeens.

 

‘Oké?’

 

Hij hangt op.

 

Slik.

 

Ik voel van alles. Ik lijk wel van slag.

 

Ik weet dat hij vandaag thuiskomt. Maar stel je voor dat….

 

Hij was niet erg geïnteresseerd in mij. Is dat vermoeidheid of ….?


Hij kan van vermoeidheid een ongeluk krijgen als hij straks terug naar huis rijdt.


Hij kan besluiten vandaag niet naar huis te gaan en voorlopig daar te blijven. Dan heb ik morgen geen auto en moet ik alleen naar….


Zou hij nog van me houden?

 

Er gaat van alles door mijn hoofd. Maar nog meer door mijn lijf. Ik voel me strak van spanning. Al mijn voelsprieten gaan aan.

 

Kan ik het aan om alleen te zijn? Ik herinner me hoe ik vroeger, toen ik pas op mezelf woonde huilend hele weekenden alleen thuis was. Ik schaamde me zo dat ik niemand durfde te bellen. Ik bleef liever alleen thuis zitten kniezen dan dat ik toegaf dat ik me ellendig voelde.

 

Herinneringen aan de periode dat mijn man JanDoeke pas was overleden komen in me op. Ik heb hetzelfde gevoel. Angst.

 

Angst waarvoor?

 

Angst dat ik altijd alleen zal blijven. Angst dat ik het helemaal alleen moet doen. Angst dat niemand geïnteresseerd in me is. Angst dat ik niet goed genoeg ben. Angst dat ze altijd juist mij moeten hebben.

 

Ik weet dat de angst niet reëel is. Het is oude angst. Het past niet in het heden, maar wordt getriggerd door…

 

Door wat eigenlijk?

 

Ik herinner me een keer, zo’n twintig jaar geleden, dat JanDoeke twee weken naar de Verenigde Staten was voor zijn werk. Elke dag belden we elkaar. Behalve aan het eind van zijn verblijf daar. Ik kon hem niet bereiken.

Hij had naar mijn werk gebeld toen ik er niet was. Ik hoorde het van een collega.

 

Ik had nachtdienst. Vanaf mijn werk kon ik niet naar het buitenland bellen. Het was vóór de tijd van de mobiele telefoons.

 

In mijn hoofd had Jan Doeke een ongeluk gehad met de auto, omdat zijn roekeloze collega te hard reed. Of hij was neergestort met het vliegtuig. Of hij had genoeg van mij en zou mij alleen thuis laten zitten.

 

Op de dag dat hij thuiskwam was ik compleet overstuur. Ik was woest omdat hij niets meer van zich had laten horen, en tegelijkertijd klampte ik me huilend aan hem vast.

 

Later bekende hij dat hij het zo’n belachelijke vertoning van me vond dat hij erover nagedacht had om onze relatie te verbreken.

 

Ik had niet zo snel een verklaring voor mijn heftige reactie. Waarom was ik zo bang? Mijn ouders waren er in mijn kindertijd altijd geweest. Ze waren niet gescheiden. Ze waren altijd thuis.

 

Pas jaren later ging ik het begrijpen.

 

Dan denk ik aan mijn kindertijd. Aan de keren dat mijn moeder mij niet troostte als ik gevallen was, maar boos op me werd omdat ik een gat ik mijn kleren had.

 

En de keren dat ik mijn eten niet lustte. Mijn moeder dreigde me naar een kindertehuis te sturen als ik niet at.

 

Of aan ruzies tussen een vriendinnetje en mij. Mijn moeder veronderstelde dat ik het er wel naar gemaakt zou hebben. Het zou mijn schuld wel zijn geweest.

 

Als ik mijn moeder nodig had om voor me op te komen, en ze gaf niet thuis.

 

De keren dat ze mijn verjaardag vergat, en ik vergeefs op een cadeautje zat te wachten. Ze kreunde bij het idee dat ze het dorp in zou moeten om iets voor me te kopen.

 

De vele dagen dat ik uit school kwam, mijn moeder in bed vond, en ze niet wakker wilde worden.

 

Als ze me vergeleek met andere kinderen die alles konden wat ik niet kon.

 

Mijn vader die het allang opgegeven had om met haar de strijd aan te gaan. Hij kwam óók niet voor me op, omdat hij niet durfde.

 

Alle keren dat ik me zo verschrikkelijk in de steek gelaten heb gevoeld door mijn lieve getraumatiseerde vader en moeder.

 

‘Papa, houdt mama eigenlijk wel van mij?’, had ik eens gevraagd. Bang voor het antwoord durfde ik het haar zelf niet te vragen.

 

Mijn moeder die als peuter bijna verdronken was. Ze was met de poppenwagen de sloot ingereden. Mijn hevig geschrokken oma en opa zullen haar daarna niet meer uit het oog verloren hebben.

 

Mijn opa, vernoemd naar zijn overleden oudere broertje kwam uit een gezin van zestien kinderen. De helft van de kinderen overleed voor hun twintigste levensjaar.

 

Mijn oma had een jonger zusje gehad dat jong overleed.

 

Mijn moeder werd vier jaar na hun trouwen geboren, als eerste van negen kinderen.

 

Ik stel me voor dat mijn moeder niet meer in bomen mocht klimmen. Ze werd voortdurend in het oog gehouden. Ze mocht niets doen waarbij ze het risico liep dat haar iets overkwam.

 

‘Pas op! Niet doen! Voorzichtig!’, zijn zinnetjes die ik als kind elke dag van haar hoorde. Van wie zou ze dat geleerd hebben?

 

Mijn zwijgzame vader die opgevoed was met hel en verdoemenis. Die slaag kreeg van zijn getraumatiseerde vader. Mijn opa die zijn eigen kinderen nooit had verteld dat hij twee tweelingbroertjes had gehad die niet ouder waren geworden dan een jaar.

 

Het is oude angst. Het is oude pijn. Het hoort niet bij het heden.

 

Gevoelens komen en gaan, als golven in een oceaan. Mijn angstige gevoelens zijn als een golf die wegebt en voorbijgaat.

 

Ik ga een kopje thee zetten en het gras maaien. Vanavond is mijn geliefde weer thuis.

 

Heb jij ook last van verlatingsangst?

 

Ik geef je 5 Tips:

 

Tip 1.
Herken dat het oude pijn is die getriggerd wordt doordat je in je leven te vaak (emotioneel) in de steek gelaten bent. 

 

Tip 2.
Blijf er niet mee zitten, zoals ik vroeger deed. Het is niet iets waar je je voor hoeft te schamen. Heel veel mensen hebben verlatingsangst. Je bent echt niet de enige.

 

Bel iemand op die je vertrouwt en praat erover. Een ander voelt zich gevleid als je om hulp vraagt. Grote kans dat hij of zij het herkent en het zelf ook heeft.

 

Tip 3.
Weet dat het weer overgaat. Emoties zijn als golven in de oceaan. Ze komen en ze gaan als eb en vloed.

 

Zorg dat je rustig blijft. Zet je voeten stevig op de vloer. Adem rustig in en uit naar je buik.


Als je in bed ligt en er niet van kunt slapen, voel dan hoe je stevig en veilig op je matras ligt. Voel hoe je lichaam het matras raakt. Scan je lichaam van je tenen tot je kruin, terwijl je ondertussen rustig naar je buik in en uit ademt.

 

Als je echt niet kunt slapen ga dan even rustig schrijven over wat je voelt en wat er in je opkomt. Daarmee zet je het van je af en maak je je hoofd leeg.

 

Tip 4.
Zoek afleiding. Ga iets doen wat je leuk vind en je energie geeft. Ga bijvoorbeeld wandelen. Of zet lekkere muziek op en ga lekker bewegen op de muziek. Mij helpt werken in de tuin altijd heel goed.


Als je in beweging komt ga je lekker uit je hoofd in je lijf.

 

Tip 5.
Praat erover met je partner als je die hebt. Leg uit waarom je soms heftig reageert als je niet weet waar hij is, of als hij lang afwezig is.

 

Vertel dat er oude emoties opgerakeld worden omdat je in het verleden te vaak gekwetst of in de steek gelaten bent. Als je erover praat zal hij je niet om je reacties afwijzen omdat hij je begrijpt.

 

Ik hoop dat mijn tips je helpen. Wil je meer weten of heb je vragen? Neem gerust contact met me op. 

 

Klik hier en vul je gegevens in, of bel naar 06-24634802.
Dan neem ik zo snel mogelijk contact met je op.

 

Ontvang mijn gratis e-book: 
Hoe bereik ik mijn partner?

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Please reload

Recente blogs
Please reload

  • Facebook Social Icon
  • LinkedIn Social Icon
  • SoundCloud Social Icon
  • YouTube Social Icon
  • Twitter Social Icon

Academie voor liefde en geluk
Oude Haarlemmerweg 50

1901 ND Castricum

T: 06-24634802, ook via WhatsApp
E: info@academievoorliefdeengeluk.nl

www.academievoorliefdeengeluk.nl
 

Copyright © 2016 - 2019 by Ans Breetveld

Algemene Voorwaarden

Privacy Beleid