In 2022 verschijnt mijn boek

WEERWOLF

Veertig jaar geleden werd een jonge vrouw seksueel misbruikt. Via internet vindt ze de dader terug. Ze besluit hem een brief te schrijven, waarin ze de machtsrelatie onderzoekt.

Hoe heeft het misbruik zo lang kunnen duren? Waarom verweerde ze zich niet? Welke rol speelden haar ouders en het taboe op seksualiteit? Hoe kan het dat de situatie haar nog steeds in een wurggreep houdt?

Al schrijvende slaat er twijfel toe. Was de man aan wie ze schrijft wel werkelijk de dader?

Auteur: Ans Breetveld

WEERWOLF

Hoofdstuk 1

Ik walg van je. Nooit eerder heb ik het je gezegd. Ik wil dat je het weet.

Vanaf de eettafel staar ik uit het raam richting Beverwijk. Toen ik je begin 1981 leerde kennen woonde je daar met je ouders en je broer in een rijtjeshuis onder de rook van de Hoogovens. Ik woonde zeven kilometer noordelijker in een forensendorp aan de kust, met mijn ouders en mijn jongere zussen Julia en Marlies. In het dorp ging ik naar school en ik heb er mijn jeugd doorgebracht.

Mijn ouders zijn al lang overleden. Daarna ben ik in mijn ouderlijk huis gaan wonen, samen met mijn man. Vroeger was het kaal rondom het huis, op de fruit- en lindebomen na. Het erf liep over in het bollenland van mijn vader. Nu is er een prachtige besloten tuin vol bloemen, heesters en bomen.

Mijn eettafel staat op dezelfde plek als in mijn jeugd. In de verte zie ik de rook van Tata Steel. Vlak daarvoor ligt Beverwijk.

Ik ben bang dat ik je daar op een dag weer tegenkom, bijvoorbeeld in de Breestraat. Stel dat ik daar op een zonnige dag naartoe fiets en C&A binnenloop. Ik snuffel rond, kies een jurkje uit een rek en loop naar de paskamer. Daar sta jij, voor een spiegel. Je past een trui of overhemd. Je ziet me.

Eén moment zuigen jouw ogen zich aan mijn wangen vast die gloeiend heet worden. Vliegensvlug draai ik me om, loop een paskamer in en trek het gordijn met een ruk achter me dicht. Ik ga op het krukje zitten. Mijn adem stokt. Mijn handen plukken aan het jurkje. Koude golven verkillen mijn hart. Dan ga ik staan, het gordijn op een kier, tot ik zeker weet dat jij hebt afgerekend en weg bent bij de kassa.

Trillend schuif ik het gordijn een stukje open, mijn ogen gaan van links naar rechts, het jurkje in mijn hand. Ik loop naar een rek en hang het terug.

Buiten speur ik tussen de winkelende mensen. Mijn fiets van het slot en weg. De Breestraat uit. Met alle kracht die ik heb. Hijgend doorfietsen, zo hard ik kan.

Thuis laat ik me op een stoel zakken. Handen onder mijn hoofd. Blij dat mijn man niet thuis is. Ik wacht tot mijn hart tot rust komt, terwijl ik jouw tot spleetjes geknepen ogen nog steeds voor me zie.

Zo zou het kunnen gaan. Hoe kan het dat je me na veertig jaar nog steeds in een wurggreep houdt?

schrijven20210516_153127.jpg

Nieuwgierig?

In 2022 komt mijn boek uit.

Wil jij als eerste weten wanneer dat is?

Of wil je alvast verder lezen?

Meld je dan snel aan, zodat je niets mist.

Een boek lezen

Wat (proef)lezers zeggen:

 

'Ik ben onder de indruk van het boek. Ik kon niet stoppen met lezen want ik wilde weten hoe het afliep.'

'Wat een waanzinnig mooi verhaal, met een scheur die van binnenuit voelbaar is. En wat een sterke personages.'

 

'Ik was geraakt door je verhaal. Het is sterk geschreven. Mooi hoe je emoties omschrijft en de strijd die er in jezelf woedt.'

 

'Ik vind het heel goed! In een ruk uitgelezen. Je schrijft heel boeiend en zodanig dat je wilt blijven doorlezen. Pageturner wat mij betreft.'

'Mooie diepgaande beschrijvingen. De eenvoud van sommige beschrijvingen is prachtig.'

'Het boek heeft mij van het begin tot het einde geboeid. De stijl is heel goed, kort en krachtig, mooie woorden.'